LOGOPEDIE > STOTTEREN >

LEZEN - DYSLEXIE | SPELLING - DYSORTHOGRAFIE | REKENEN - DYSCALCULIE | TAAL | SPRAAKSTOORNISSEN | STOTTEREN | STEM |



WAT IS STOTTEREN?


-> voor een onderzoek en behandeling van stotteren, stuur ik u graag door naar een collega.  Ikzelf ben hierin immers niet gespecialiseerd.

Stotteren is een stoornis waarbij er onvloeiendheden, die niet kunnen worden beschouwd als gewone haperingen, voorkomen in de spraak.
Er is het primair stotteren, waarbij de persoon die stottert delen van woorden herhaalt (bv. bababallon), woorden verlengt (bv. mmmmmmama) en blokkeert bij woorden (bv. p-otlood).
Daarnaast zijn er de gedragingen die de persoon die stottert stelt om tegen de stotters te vechten of om ze vermijden: sommige personen knipperen met hun ogen of bewegen met hun hoofd als ze een stotter maken, anderen vermijden contact of zoeken synoniemen om stotters te voorkomen. Dit noemen we het secundair stotteren.
Ten slotte dienen we rekening te houden met de gedachten en gevoelens die iemand die stottert heeft over zijn of haar spreken, omdat deze het stotteren kunnen beïnvloeden.


OORZAAK VAN STOTTEREN


Personen die stotteren hebben een biologische aanleg voor deze spraakstoornis. Pas wanneer er daarnaast ook sprake is van uitlokkende factoren, zal deze persoon gaan stotteren. Deze uitlokkers zijn bij elke persoon die stottert anders: sterke emoties zoals opwinding, een perfectionistisch karakter,…


DE THERAPIE


Het stotteren begint vaak op jonge leeftijd. Hoewel sommige kinderen spontaan ophouden met stotteren, wordt therapie of opvolging steeds aangeraden. Op die manier willen we voorkomen dat het kind negatieve gedachten en gevoelens gaat ontwikkelen over zijn/haar spreken. Bij erg jonge kinderen coachen we de ouders om de factoren die het stotteren uitlokken, te reduceren. We bieden hiertoe desgewenst ook ouderbegeleidingscursussen aan voor ouders van jonge kinderen die stotteren.  Bij oudere kinderen en kinderen die reeds langer of ernstiger stotteren, zullen we ook met het kind zelf aan de slag gaan. Hierbij komen niet alleen drukverlagende manieren van spreken aan bod, maar wordt er daarnaast aandacht besteed aan de gedachten en gevoelens die het stotteren negatief beïnvloeden. Ook bij volwassenen gaan we op deze laatste manier te werk.


TIPS VOOR THUIS

 

  • Probeer zelf rustig en ontspannen te praten.
  • Heb geduld: laat de persoon die stottert uitspreken en toon duidelijk dat je luistert.
  • Pas op met adviezen als ‘doe eens rustig’ of ‘adem eerst goed in’. Deze goedbedoelde raad kan de druk op het spreken verhogen, wat het stotteren net in de hand werkt.
  • Vraag aan de persoon die stottert of hij/zij graag geholpen wordt tijdens het stotteren (bv. doordat de gesprekspartner het woord aanvult) of net wil dat men hem/haar laat uitspreken. Elke persoon die stottert is anders en hoe je het beste reageert kan dus verschillen.
  • Probeer geen druk te leggen op het spreken door vloeiend spreken te belonen of onvloeiend spreken te bestraffen.
  • Sta zelf model voor het feit dat ‘fouten maken mag’. Personen die stotteren zijn vaak erg perfectionistisch. Wanneer de omgeving positief omgaat met het maken van fouten (niet alleen de foutjes rond het spreken), kan dit de persoon die stottert helpen om zelf ook milder te zijn tegenover fouten.